Gerolf of Holland

• Preferred Name: Gerolf of Holland ^{[1] [2] [3]}
  
• Gender: M
  
• FSID: 93BR-9RR
  
• Clan Name: with note: Description: House of Gerulfings https://en.wikipedia.org/wiki/Gerolf_of_Holland
  
• Birth: ABT 850 in Holland, Netherlands at LATI: N2.33 LONG: E0.83 with note: Standardized place of birth.
  
• Death: ABT 896
  
• Notes:

  === Life Sketch ===
  Gerolf or Gerulf (c. 850 – 895/896) was the second count of this name who is attested in the area of Friesland (which also included Holland at the time). Gerolf's main area of power seems to have been in Kennemerland. Count Gerolf is often regarded as the founder of the County of Holland, although the actual name "Holland" is from a later time. His ancestry is unclear, but he may have been a son or, more likely, a grandson of the earlier Gerolf, who was a count in the area of Frisia at the time of the reign of Emperor Louis the Pious (fl. 833) and who later joined a monastery. The earlier Gerolf died in 855. There is some limited and vague evidence that this earlier Gerolf was a son of a certain Theodoric, who in turn supposedly descended from the Frisian king Redbad (d. 719). Count Gerolf is often identified as the father of Count Dirk I and seen as the founder of the first house of the Counts of Holland, which ruled the county until it was inherited by John II of Hainaut in 1299.
  
  Formation of the County of Holland
  Since the Treaty of Verdun (concluded in 843) Frisia and other parts of the present-day Netherlands had become a part of, at first Middle Francia, then after 855 Lotharingia, and finally after the Treaty of Meerssen it was incorporated into East Francia in 870. However, ever since the 840s a series of Viking leaders had been installed in the region (as a means of defense against further incursions) and they were the de facto rulers of the region. It was not until 885 that this situation was put to an end by the murder of Godfrid, Duke of Frisia at a place called Herespich (identified as modern Spijk). According to some sources Count Gerolf and Eberhard Count of Hamaland (who was later appointed Margrave of Frisia) were foremost amongst the conspirators in this plot. In the Chronicon of Regino of Prüm, on the other hand, there is no mention of Gerulf as taking part of this plan. Instead, according to this version, the murdering scheme would have been instigated by Emperor Charles and a certain Duke Henry. If so, it was, possibly, then, effectuated by Eberhard. The same Eberhard was hunted out and killed by Gerolf's son Waldger in 898, but the origin of that conflict is unknown, a possible explanation being that Waldger (who probably descended from Frisian royalty, see below) contested Eberhard's recent appointment as Margrave. It might be important remembering, in face of this scenario, how Merovingian and, most particularly, Carolingian leaders had hunted heathen Frisians just before the Frankish society had to deal with the Viking expansion. In this sense, it is interesting, as well, to observe how far the Gerulfingian House of Holland, during the centuries to follow, would pose an obstacle for the full grasp of this region by the Holy Roman Empire.
  
  On 4 August 889, Count Gerolf received a reward for his role in the defeat of the Vikings. On this date Arnulf of Carinthia, King of East Francia, granted him a number of lands and properties in full ownership. Firstly, he was granted an area outside his county, in Teisterbant, which consisted of a number of farms and houses in, amongst others, Tiel, Aalburg and Asch. Also he was granted additional property in his own county, consisting of a forest and agricultural lands, situated somewhere between the mouth of the Old Rhine and (presumably) Bennebroek.
  
  Doubts about the founding of the House of Holland
  Only since the late nineteenth century is Gerolf regarded as the founder of the House of Holland. This is based on a poem composed around 1120. It locates the tombs where members of the house were interred. The poem begins with: "The first Dirk, brother of Waldger was a glorious man ..." In another work Waldger is named: "Waldgarius Freso, Gerulfi filius", which translates as: "Waldger the Frisian, son of Gerolf".
  
  However, it appears unusual that, following the death of Gerolf, the eldest son Waldger received Teisterbant, while the younger brother Dirk inherited the comital title, although the title wasn't necessarily inheritable, but often rather by appointment. Also surprising is that Waldger's eldest son was named Radboud and a possible second son (or other relation) of his was named Hatto. It was customary in those days, that the eldest son received the name of his father's father. It is therefore thought that Gerolf was not the father but the foster-father of Waldger and Dirk. Filius in this case meaning foster-son.
  
  The most likely candidate for the biological father of Dirk and Waldger is Redbad II, prince of the Frisians. Waldger's nickname Freso may also be indicative of this origin. This prince Radboud fell in battle in 874, while repelling a Viking incursion together with Reginar "Longneck" (Count of Maasgau, later Duke of Lorraine). At this time Dirk and Waldger were still infants. It is further speculated that because Gerolf's sister may have been Dirk and Waldger's mother, her brother acted as her children's guardian after their father had been killed. While Dirk and Waldger were still minors, Gerolf, as guardian, presumably was then appointed count of the threatened area to protect it from the Vikings. Later on, after Gerolf had died without leaving any sons of his own, Dirk then inherited the fief or was appointed as its next count. Possibly Waldger may have received (the properties in) Teisterbant because this was an allodium of the family, the comital title and territories being an imperial appointment.
  
  Yet another possibility is that Dirk was called Waldger's brother because one of them was married to the other's sister (i.e. Gerolf's daughter, making him a son-in-law of Gerolf's). Alternatively, Gerolf may have simply been, as is often assumed, the father of Dirk. The reason that Dirk and not (the elder) Waldger was appointed count is possibly also Waldger's feud with Eberhard of Hamaland, the newly appointed Margrave of Frisia, whom he murdered in 898.
  
  === Bio ===
  Gerolf or Gerulf (c. 850 – 895/896) was the second count of this name who is attested in the area of Friesland (which also included Holland at the time). Gerolf's main area of power seems to have been in Kennemerland. Count
  
  Gerolf is often regarded as the founder of the County of Holland, although the actual name "Holland" is from a later time. His ancestry is unclear, but he may have been a son or, more likely, a grandson of the earlier Gerolf, who was a count in the area of Frisia at the time of the reign of Emperor Louis the Pious (fl. 833) and who later joined a monastery. The earlier Gerolf died in 855. There is some limited and vague evidence that this earlier Gerolf was a son of a certain Theodoric, who in turn supposedly descended from the Frisian king Redbad (d. 719). Count Gerolf is often identified as the father of Count Dirk I and seen as the founder of the first house of the Counts of Holland, which ruled the county until it was inherited by John II of Hainaut in 1299.
  
  Since the Treaty of Verdun (concluded in 843) Frisia and other parts of the present-day Netherlands had become a part of, at first Middle Francia, then after 855 Lotharingia, and finally after the Treaty of Meerssen it was incorporated into East Francia in 870. However, ever since the 840s a series of Viking leaders had been installed in the region (as a means of defense against further incursions) and they were the de facto rulers of the region. It was not until 885 that this situation was put to an end by the murder of Godfrid, Duke of Frisia at a place called Herespich (identified as modern Spijk). According to some sources Count Gerolf and Eberhard Count of Hamaland (who was later appointed Margrave of Frisia) were foremost amongst the conspirators in this plot. In the Chronicon of Regino of Prüm, on the other hand, there is no mention of Gerulf as taking part of this plan. Instead, according to this version, the murdering scheme would have been instigated by Emperor Charles and a certain Duke Henry. If so, it was, possibly, then, effectuated by Eberhard. The same Eberhard was hunted out and killed by Gerolf's son Waldger in 898, but the origin of that conflict is unknown, a possible explanation being that Waldger (who probably descended from Frisian royalty, see below) contested Eberhard's recent appointment as Margrave. It might be important remembering, in face of this scenario, how Merovingian and, most particularly, Carolingian leaders had hunted heathen Frisians just before the Frankish society had to deal with the Viking expansion. In this sense, it is interesting, as well, to observe how far the Gerulfingian House of Holland, during the centuries to follow, would pose an obstacle for the full grasp of this region by the Holy Roman Empire.
  
  On 4 August 889, Count Gerolf received a reward for his role in the defeat of the Vikings. On this date Arnulf of Carinthia, King of East Francia, granted him a number of lands and properties in full ownership. Firstly, he was granted an area outside his county, in Teisterbant, which consisted of a number of farms and houses in, amongst others, Tiel, Aalburg and Asch. Also he was granted additional property in his own county, consisting of a forest and agricultural lands, situated somewhere between the mouth of the Old Rhine and (presumably) Bennebroek.
  
  Only since the late nineteenth century is Gerolf regarded as the founder of the House of Holland. This is based on a poem composed around 1120. It locates the tombs where members of the house were interred. The poem begins with: "The first Dirk, brother of Waldger was a glorious man ..." In another work Waldger is named: "Waldgarius Freso, Gerulfi filius", which translates as: "Waldger the Frisian, son of Gerolf".
  
  However, it appears unusual that, following the death of Gerolf, the eldest son Waldger received Teisterbant, while the younger brother Dirk inherited the comital title, although the title wasn't necessarily inheritable, but often rather by appointment. Also surprising is that Waldger's eldest son was named Radboud and a possible second son (or other relation) of his was named Hatto. It was customary in those days, that the eldest son received the name of his father's father. It is therefore thought that Gerolf was not the father but the foster-father of Waldger and Dirk. Filius in this case meaning foster-son.
  
  The most likely candidate for the biological father of Dirk and Waldger is Redbad II, prince of the Frisians. Waldger's nickname Freso may also be indicative of this origin. This prince Radboud fell in battle in 874, while repelling a Viking incursion together with Reginar "Longneck" (Count of Maasgau, later Duke of Lorraine). At this time Dirk and Waldger were still infants. It is further speculated that because Gerolf's sister may have been Dirk and Waldger's mother, her brother acted as her children's guardian after their father had been killed. While Dirk and Waldger were still minors, Gerolf, as guardian, presumably was then appointed count of the threatened area to protect it from the Vikings. Later on, after Gerolf had died without leaving any sons of his own, Dirk then inherited the fief or was appointed as its next count. Possibly Waldger may have received (the properties in) Teisterbant because this was an allodium of the family, the comital title and territories being an imperial appointment.
  
  Yet another possibility is that Dirk was called Waldger's brother because one of them was married to the other's sister (i.e. Gerolf's daughter, making him a son-in-law of Gerolf's). Alternatively, Gerolf may have simply been, as is often assumed, the father of Dirk. The reason that Dirk and not (the elder) Waldger was appointed count is possibly also Waldger's feud with Eberhard of Hamaland, the newly appointed Margrave of Frisia, whom he murdered in 898.

1. Count Dirk I Dietrich of West Friesland, b. 895 in Noordwijk Bin, Zuid Holland, Netherlands     d. 6 OCT 939 in Egmond Binnen, Noord Holland, Netherlands

1. Title: Find a Grave
   Publication: Name: https://www.findagrave.com/memorial/192385776/gerolf_or_gerulf-count_of_frisia-holland;
   
2. Title: Graaf Gerolf II van Friesland
   Author: Reference: MyHeritage Family Trees - SmartCopy: Jan 3 2016, 20:40:24 UTC The Plantagenet Ancestry, by William Henry Turton, 1968, Page: 20
   Publication: Name: https://www.geni.com/people/Graaf-Gerolf-II-van-Friesland/6000000003494774580;
   Page: Reliable source with citations regarding Graaf Gerolf Van Friesland II
   
3. Title: Wikipedia
   Publication: Name: https://nl.wikipedia.org/wiki/Gerulf;
   Note: Gerulf (Doorverwezen vanaf Gerulf I) Naar navigatie springenNaar zoeken springen Gerulf rond 850 - 898/914 Graaf van West-Frisia Periode 885 - 898/914 Voorganger n.v.t. Opvolger Dirk I Vader onbekend Moeder onbekend Dynastie Gerulfingen Graaf Gerulf (rond 850 - 898/914) was graaf van West-Frisia (comes Fresonum), vanaf 885. Zijn naam wordt ook wel geschreven als Gerolf, soms met de toevoeging "van Holland" en soms met de toevoeging "van Kennemerland", maar deze zijn beide van latere datum. Inhoud 1 Veronderstelde afkomst 2 Geschiedenis 3 Graafschap West-Frisia 4 Stamvaderschap 5 Overlijden en opvolging Veronderstelde afkomst Gerulf was graaf in het westen van Frisia (het latere Holland) maar zijn wortels lagen vermoedelijk in het noorden, in de huidige provincie Friesland. Een oorkonde van 877-890 noemt een edelman genaamd Gerulfus in Westergo, en ook in het jaar 839 was er daar een Gerulfo. De eerste kan dezelfde zijn als graaf Gerulf, die later naar West-Frisia is getrokken, en de tweede zou diens vader of grootvader kunnen zijn. Verder waren er in de achtste en negende eeuw in het noorden van Frisia verschillende graven geweest die Dirk (Theodericus) heetten, en die de voorouders van Gerulf kunnen zijn geweest, aangezien Gerulf zelf een zoon Dirk had.[1] Er bestaan ook hypotheses over Gerulfs voorgeslacht. Hugo Jaekel opperde een afstamming via een directe mannelijke lijn van koning Radboud. Daarvoor bestaat echter, behalve wat vage overeenkomsten tussen persoonsnamen, geen bewijs. Het is zelfs aannemelijk dat de lijn van de befaamde Friezenkoning al snel is uitgestorven.[2] Dijkstra legde een link naar koning Karel Martel en keizer Karel de Grote, maar die is volslagen speculatief.[3] Volgens Maria van Winter kan de naam Dirk in het Hollandse Huis afkomstig zijn uit het Saksische geslacht der Immedingen: een van hun dochters zou getrouwd zijn met Gerulf en zoon Dirk zou dan vernoemd zijn naar zijn grootvader van moederskant. Van Winter meende dat de naam Dirk onder de Immedingen de 'Leitname' was. De naam Dirk kwam er inderdaad wel regelmatig voor, maar dat gold voor meer families uit die tijd. In de Immedinger generaties van voor Dirk I is maar één Dirk aangetroffen, dus de kwalificatie 'Leitname' is in die tijd niet terecht.[4] Er wordt aangenomen dat graaf Gerulf en diens nakomelingen van Friese koningen (bestuurders) afstammen, op grond van het feit dat Gerulfs kleinzoon Radbod heette en de nauwe banden tussen zijn zoon Waldger en de Utrechtse bisschop Radbod. Laatstgenoemde stamde volgens de Vita Radbodi (10e eeuw) af van de Friese koning Radbod.[5] Geschiedenis Gerulf was aanvankelijk een vazal van Godfried de Noorman, een Deense roverhoofdman die vanaf 882 als hertog over Frisia heerste. De Oost-Frankische keizer Karel de Dikke had het kustgebied aan hem beleend om van de voortdurende Vikingaanvallen verlost te zijn. Maar Godfried was met Frisia niet tevreden. Hij wilde ook de heerschappij over de wijngaarden langs de Moezel. Dit was slechts een voorwendsel om een gewapend conflict uit te lokken. Zijn zwager Hugo, de broer van zijn vrouw Gisla, de onechte dochter van koning Lotharius II, zou volgens het plan Godfried te hulp komen. Hugo streefde naar het herstel van een zelfstandig Lotharingen en zou na een greep naar de macht samen met zijn zwager Godfried het bewind delen.[6] In 885 stuurde Godfried de Friese graven Gerulf en Gardolf als gezant naar Karel de Dikke om die eis over te brengen. De keizer doorzag de list, gaf niet toe, maar antwoordde dat hij wilde onderhandelen. Dit bleek een valstrik te zijn. Tijdens een bijeenkomst in Spijk (bij Lobith), aan de grens van zijn regnum, werd Godfried vermoord door de hertogen Hendrik van Babenburg en Everhard Saxo. Hugo werd enkele dagen later gevangengenomen en blind gemaakt. Het is niet precies duidelijk welke rol Gerulf heeft gespeeld in dit moordcomplot. Er is wel gesuggereerd dat hij het plan had bedacht om Godfried in de val te lokken, maar waarschijnlijker is dat hij er niets van af heeft geweten en dat hij zelfs niet bij de onderhandelingen in Spijk aanwezig was. Zeker is dat Gerulf heeft geprofiteerd van het wegvallen van de Deense heerser: hij heeft onmiddellijk de grafelijke macht in West-Frisia (het huidige Holland) naar zich toe getrokken.[7] In 885 was hij waarschijnlijk al graaf van Rijnland. en mogelijk in het hele gebied tussen Westflinge en de Maas, waar Rijnland deel van uitmaakte. Volgens D.P. Blok heerste Gerulf zelfs over heel West-Frisia, dat wil zeggen de kuststrook tussen Vlie en Maas, met de gouwen Texel, Kennemerland, Rijnland en Maasland, en ook het graafschap Dorestat en omgeving én de gouwen Teisterbant, Lek, IJssel en Nifterlake.[8] Graafschap West-Frisia Na enkele jaren werd de situatie in West-Frisia geformaliseerd. Gerulf ontving op 4 augustus 889 van de Oost-Frankische koning Arnulf van Karinthië een aantal goederen in vol eigendom. Het betrof een gebied bij Noordwijk, tussen de monding van de Oude Rijn en Suithardeshaghe (vermoedelijk) bij Lisse, een aantal boerderijen en huizen in Teisterbant: Tiel, Aalburg en Asch, en in Noord-Holland: Bodokenlo (Boekel) en Hornum (Hoorn) en ten slotte een woning in Huui (Hoei in de Ardennen?).[9] De schenking wordt vaak gezien als een beloning van de koning aan Gerulf voor diens hulp bij het uitschakelen van Godfried de Noorman. Echter, aangezien de rol van Gerulf niet duidelijk is, is het ook niet zeker of er wel sprake was van een beloning. Onder de nakomelingen van Gerulf groeide het familiebezit verder. Het graafschap West-Frisia werd vanaf de twaalfde eeuw 'Holland' genoemd. Stamvaderschap Het feit dat Gerulf de stamvader was van de latere graven van Holland is eeuwenlang over het hoofd gezien. Het oudste genealogische overzicht van Holland, het Gravenregister (opgesteld circa 1125-1133), begint met Dirk, de eerste graaf van Holland. Het vermeldt wel dat Dirk I een broer Waldger had, maar zegt niet dat er ook nog een vader c.q. voorganger was. De Rijmkroniek van Holland uit de dertiende eeuw zegt dat Gerulf misschien zonder kind stierf.[10] Vanaf de zeventiende eeuw zag men in Regino van Prüms aanduiding van Gerulf als comites Fresonum (graaf van Frisia) toch een aanwijzing dat hij de vader van Dirk I moest zijn geweest.[11] Pas op het eind van de negentiende eeuw leverde Bolhuis van Zeeburgh een goede onderbouwing voor die vader-zoon relatie: Regino had ook gemeld dat Waldger de zoon van Gerulf was, terwijl in het Gravenregister stond te lezen dat Dirk en Waldger broers waren. Bovendien waren zowel Gerulf als Dirk gegoed in West-Frisia.[12] Overlijden en opvolging Het is niet bekend of Gerulf behalve zijn twee zoons Waldger en Dirk nog andere kinderen had. Zoon Waldger zal uiterlijk rond het jaar 880 zijn geboren, want in 898 pleegde hij de beruchte moord op Everhard Saxo.[13] Hij moet toen een volwassen man zijn geweest. Dirk wordt gewoonlijk als de jongere broer van Waldger beschouwd, maar feitelijk weten we niet wie van de twee de oudste was.[14] Geen enkele bron vermeldt in welk jaar of op welke datum Gerulf is overleden. Zijn zoon Waldger werd in het jaar 898 nog aangeduid zonder de titel 'graaf', wat er op wijst dat Gerulf toen nog in functie was. In oorkonden uit 914 en 916 droeg Waldger wel de graventitel. Daarom ligt Gerulfs overlijdensjaar waarschijnlijk tussen 898 en 914.[15] In 1983 werd in de binnenstad van Leiden een versierde grafsteen gevonden, die waarschijnlijk uit de 10e eeuw dateert, en die mogelijk van Gerulf was.[16] Na zijn dood werd Gerulfs graafschap verdeeld over zijn twee zoons:[17] Waldger erfde de gouwen Nifterlake, Lek en IJssel en Teisterbant. Dirk I volgde zijn vader op in West-Frisia: het gebied tussen Vlie en Maas. Bronnen, noten en/of referenties E. Verwijs (1864), De abdij van Corvei en de kerk van Leeuwarden, Suringar, Leeuwarden; K. Nieuwenhuijsen (2009), De afstamming van de Hollandse graven, De Nederlandsche Leeuw 126-2, 29 - 39, digitale versie: www.keesn.nl/graven.; K. Nieuwenhuijsen (2016), Strijd om West-Frisia. De ontstaansgeschiedenis van het graafschap Holland: 900-1100, Omniboek, Utrecht, p. 197 e.v. H. Jaekel (1895), Die Grafen von Mittelfriesland aus dem Geschlechte Konig Ratbods, Perthes, Gotha; K. Nieuwenhuijsen (2009). B.K.S. Dijkstra (1991), Een stamboom in been, De Bataafsche Leeuw, Amsterdam, 1991; K. Nieuwenhuijsen (2009). Winter, J.M. van (1981), Ansfried en Dirk, twee namen uit de Nederlandse geschiedenis van de 10e en 11e eeuw, in: Naamkunde XIII, p. 74; K. Nieuwenhuijsen (2009). D.E.H. de Boer & E.H.P. Cordfunke (2010), Graven van Holland, Waldburg Pers, Zutphen, p. 17 Henstra, D.J. (2012), Friese graafschappen tussen Zwin en Wezer, Van Gorcum, Assen, pp 62,63 Regino van Prüm, Reginonis Chronicon, MGH SRG 50, p. 123-124; K. Nieuwenhuijsen (2009), p. 15-22. Henstra, D.J. (2012), Friese graafschappen tussen Zwin en Wezer, Van Gorcum, Assen, pp 66,67 A.F.C. Koch (red.) (1970), Oorkondenboek van Holland en Zeeland tot 1299, I: eind van de 7e eeuw tot 1222, Nijhoff, 's-Gravenhage, nr. 21. Over de exacte locatie van de genoemde plaatsen bestaat nog wel discussie. K. Nieuwenhuijsen & T. de Ridder (2012), Ad Flardingun. Vlaardingen in de elfde eeuw, Verloren, Hilversum, p. 96; J.W.J. Burgers (red.) (2004), Rijmkroniek van Holland (366-1305), Instituut voor Nederlandse Geschiedenis, 's-Gravenhage, vers 549. A. Miraeus (red.) (1624), Codex Donationum Piarum, Merbeke, Brussel, p. 108; M. Vossius (1635), Annalium Hollandiae Zelandiaeque, Blauw, Amsterdam, p. 14. J. Bolhuis van Zeeburgh (1870), Over de geschiedenis der eerste graven uit het Hollandse Huis, Bijdragen voor Vaderlandsche Geschiedenis en Oudheidkunde (BVGO) 6, 249-313, p. 271. Regino van Prüm, p. 146. K. Nieuwenhuijsen (2009), p. 34. K. Nieuwenhuijsen (2016), p. 202. D.E.H. de Boer (1984), Een kryptische vondst aan het Rapenburg in Leiden, in: Bodemonderzoek in Leiden 6, p. 37-50. D.J. Henstra (2012), Friese graafschappen tussen Zwi